Sygn. akt III CSK 223/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 19 października 2016 r. SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa M. S. przeciwko Fundacji A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r. Sąd Apelacyjny w (…) w sprawie o zapłatę oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 lipca 2015 r. Powódka wniosła skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność. Według skarżącej, Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepisy postępowania, nie rozpoznał wszystkich zarzutów i tym samym dokonał nieprawidłowej kontroli instancyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Oczywista zasadność skargi w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. to zasadność ewidentna, niewątpliwa, oczywista na „pierwszy rzut oka” dla każdego, nawet niedoświadczonego prawnika. Skarga nie cechuje się taką oczywistością w sprawie, także w zakresie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego. Została zresztą wymierzona przeciwko ustaleniom Sądu meriti, które są w postępowaniu kasacyjnym nienaruszalne. W związku z tym nie można stawiać konkretnego zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego prze z jego niezastosowanie opartego na tezie, „iż w przypadku dokonania prawidłowych ustaleń stanu faktycznego powinny one znaleźć zastosowanie”.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 9 § 2 k.p.c.). jw
