Sygn. akt III CSK 265/17
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk Dnia 7 lutego 2018 r.
w sprawie z powództwa J. C. i W. O. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej (…) w S. o uchylenie, stwierdzenie nieważności, ustalenie nieistnienia uchwały, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt I ACa (…)
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódek kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Pozwana Wspólnota Mieszkaniowa (…) w S. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 17 lutego 2017 r., w którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego z dnia 30 maja 2016 r. i uchylono kwestionowaną przez obie powódki uchwałę Wspólnoty nr 12/2014 z 2014 r. oraz rozstrzygnięto o kosztach postępowania za obie instancje. Wyrokiem z dnia 30 maja 2016 r. Sąd Okręgowy oddalił powództwo powódek, które domagały się uchylenia wspomnianej uchwały na podstawie art. 25 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (D z.U. z 2015 r., poz. 1892, cyt. dalej - ustawa z 1994 r.). W skardze kasacyjnej strony pozwanej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Strona skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, ew. o uchylenie wyroku tego Sądu i oddale nie apelacji powódek w całości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz treść odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie - wbrew stanowisku strony skarżącej - nie występuje potrzeba wykładni art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r., a także skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.c.). Zgodnie z ustaleniami Sądów meriti, zarządzenie głosowania nad kwestionowaną uchwałą nr 12/2014 nie pochodziło od zarządu, a także głosowanie to nie było organizowane przez ten zarząd, decyzję o zarządzeniu głosowania podjął tylko jeden członek zarządu, a tymczasem zarząd pozwanej Wspólnoty był trójosobowy.
Sąd Apelacyjny trafnie zwrócił uwagę na kolegialny sposób działania Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, skoro właśnie ustanowiono taki zarząd w tej właśnie formule organizac yjnej. W przepisie art. 23 ust. 1 ustawy wyraźnie przy tym przyjęto, że uchwały właścicieli lokali mogą być m.in. podejmowane „ w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd” (rozumiany zatem jako ciało kolegialne). Postanowienie takie jest konsekwencją ogólnej reguły, że do kompetencji zarządu należy zwoływanie zebrania ogółu właścicieli m.in. w celu podejmowania stosownych uchwał dotyczących wspólnoty (art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 31 ustawy). Zasady kolegialnego działania zarządu nie sposób ograniczać jedynie do oświadczeń woli składanych na zewnątrz (s. 5 skargi).
Należy podzielić także stanowisko Sądu Apelacyjnego, zgodnie z którym skoro w procesie głosowania w ram a ch pozwanej Wspólnoty doszło do naruszenia jednak bezwzględnie obowiązujący c h przepisów i w wyniku tego naruszenia uchwała jest niezgodna z prawem (art. 25 ust. 1 ustawy ), to nie ma znaczenia to, czy stwierdzone uchybienia miały bądź mogły mieć wpływ na treść kwestionowanej uchwały nr 12/2004 z 2 014 r. (s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 8 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800; zm. Dz.U. z 2016 r., poz. 1668). jw r.g.
