Postanowienie Sądu Najwyższego z 22 maja 2018 r.

Na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 ma ja 2018 r. poświęconym rozpoznaniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzono, że – mimo podjęcia stosownych czynności przez Sąd Okręgowy (wezwanie z dnia marca 2017 r. – k. 1395) – nie został wyjaśniony status uczestnika M.M., a w szczególności czy zmarł w czasie postępowania rozpoznawczego, a jeżeli tak, to kiedy i kto jest jego następcą prawnym i czy następca ma interes prawny uzasadniający występowanie w sprawie. Wyjaśnienie tej kwestii jest oczywiście bardzo istotne, wpływa bowiem na ocenę prawidłowości postępowania i jego ważności. Sąd Okręgowy wezwał o udzielenie stosownych informacji pełnomocnika M.M. – uczestnika A.M. – jednak, jak wynika z akt, wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.

W tej sytuacji należało podjąć dalsze działania, tj. albo wezwać o informację wnioskodawczynie (wnioskodawczynię), wyznaczając im (jej) stosowny termin pod rygorem zawieszenia po stępowania, albo, zważywszy na publicznoprawne powinności organu orzekającego obciążającego go w postępowaniu nieprocesowym, podjąć niezbędne działania z urzędu, np. w drodze wywiadu w urzędzie stanu cywilnego. Nie jest także jasny procesowy status A.M. , której w zaskarżonym postanowieniu przypisano funkcję wnioskodawczyni, czego jednak akta sprawy nie potwierdzą, a sama A.M. określa siebie jako uczestniczkę.

Kwestia ta ma istotne znaczenie nie tylko z tego względu, że komparycja zaskarżonego orzeczenia powinna odzwierciedlać rzeczywiste role procesowe stron (uczestników), ale także dlatego, że wnioskodawcę można obciążyć szczególnymi obowiązkami i rygorami procesowymi, w tym wypadku powinnością wyjaśnieni a, czy uczestnik A.M. zmarł.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 6 § 3 in fine k.p.c.). aj ał