Sygn. akt III CSK 337/17
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 20 kwietnia 2018 r. SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku J. O. przy uczestnictwie C. N. o rozgraniczenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy kwotę 540 zł (pięćset czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 7 listopada 2016 r. Uczestniczka wniosła skargę kasacyjną, wskazując, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż doszło do naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na dokonaniu rozgraniczeni a z uwzględnieniem stanu spokojnego posiadania, który został przez Sąd błędnie uznany za stan prawny, z jednoczesnym naruszeniem kryteriów dokonywania rozgraniczenia, gdyż stan posiadania uwzględniony jako podstawa rozgraniczenia nie był ostatnim spokojnym stanem posiadania w rozumieniu przepisu art. 153 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a jej celem jest ujednolicanie orzecznictw a, rozstrzyganie istotnych zagadnień prawnych oraz eliminowanie z obrotu orzeczeń oczywiście błędnych lub wydanych w wyniku postępowania, które było nieważne (art. 398 9 § 1 k.p.c.). Przyczyna kasacyjna określona w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.
(oczywista zasadność skargi kasacyjnej) występuje wtedy, gdy skarżąca wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ.). Zarazem art. 398 4 § 2 k.p.c. wymaga złożenia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej oraz jego uzasadnienie.
W razie powoływania się na przyczynę określoną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. , uzasadnienie to powinno wykazywać, że zaskarżone o rzeczenie oczywiście narusza prawo, czyli jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku oczywiście błędnej, widocznej bez głębszej analizy prawniczej, wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa. Ponadto skarżący powinien wykazać kwalifikowany charakter tego naruszenia (postanowienie z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie jest dopuszczalne przenoszenie argumentacji służącej wykazaniu przyczyny kasacyjnej do uzasadnienia podstaw kasacyjnych ani odwoływanie się do tego uzasadnienia, podstawy skargi bowiem są badane d opiero przy rozpoznawaniu skargi, po jej przyjęciu.
Uzasadnienie przyczyny kasacyjnej jest wadliwe i niewystarczające, a wywody skarg i wskazują, że skarga kwestionuje ustalenia, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 398 3 § 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 9 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 393 21 k.p.c. aj r.g.
