Postanowienie Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2017 r.

Według art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Pozwany zarzucił zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 3 marca 2016 r. naruszenie art. 999 w związku z art. 925 § 1 i art. 930 § 1 k.p.c., naruszenie art. 988 § 2 k.p.c., naruszenie art. 10 u.k.w.h. oraz naruszenie art. 27 u.g.n., a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił występowaniem w sprawie aż ośmiu istotnych zagadnień prawnych, pozostających w związku z mającym zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego o przysądzeniu na rzecz powoda prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, którą stanowi działka ewidencyjna nr ( … ), oraz prawa własności domu przy ul. N.. Ponadto skarżący powołał się na oczywistą zasadność wniesionej skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398 9 §1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Zagadnienia wskazane przez skarżącego nie mają takich cech, gdyż nie uwzględniają prawidłowo, w zgodzie z ustalonymi poglądami piśmiennictwa i orzecznictwa, charakter u prawnego przysądzenie własności i jego skutków w świetle art. 999 k.p.c. (por. np. H. Pietrzkowski, w: T. Ereciński (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, 2016, uwagi do art. 999; orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2013 r., IV CSK 666/12 i 30 czerwca 2016 r., I CSK 770/16). Zawarte w zaskarżonym wyroku objaśnienia w tym zakresie są prawidłowe.

Nie jest spełniona także przesłanka oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej. W art. 398 9 §1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na oczywistą jej zasadność, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 6 listopada 2015 r., IV CSK 263/15, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).

Przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła. W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawnych.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw