Postanowienie Sądu Najwyższego z 12 lipca 2018 r.

Wyrokiem z dnia 3 października 2017 r. Sąd Apelacyjny w K. w sprawie o zapłatę oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 lutego 2014 r. Od wyroku Sądu drugiej instancji powodowie wnieśli skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność oraz na „konieczność wyjaśnienia, czy sąd może pominąć dowód z opinii biegłego dopiero na etapie wyrokowania, będąc związany swoim postanowieniem dowodowym lub postanowieniem dowodowym sądu pierwszej instancji w myśl przepisu art. 240 § 1 k.p.c.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wszystkie zarzuty sformułowane w ramach podstaw kasacyjnych zostały wymierzone - bezpośrednio albo pośrednio - przeciwko dokonanym przez Sądy meriti ustaleniom faktycznym oraz ocenie dowodów. Dotyczy to także zarzutu naruszeni a art. 361 k.c., został on bowiem oparty na innej niż ustaliły Sądy podstawie faktycznej. Taka metoda kasacyjna jest wadliwa ze względu na istotę skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka kontroli prawomocnych orzeczeń wyłącznie pod kątem prawnym oraz ze względu na zakazy ustanowione w art. 398 3 § 3 k.p.c. w związku z art. 398 13 § 2 k.p.c. Skarżący nie wykazali też - co miało stanowić główną przyczynę kasacyjną - że skarga jest oczywiście uzasadniona, samo zaś „zagadnienie prawne”, podważające tezę o oczywistej zasadności skargi, nie zostało wsparte jakąkolwiek argumentacją jurydyczną.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 9 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 398 21 i art. 391 § 1 k.p.c. jw ał