Postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lipca 2017 r.

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Powołanie we wniosku przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

Skarżący błędnie pojmując potrzebę wykładni, o której mowa w tym przepisie, uzasadnia wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania dokonaniem przez Sąd Okręgowy wadliwej, w jego ocenie, interpretacji art. 305 2 § 1 k.c. i wskazuje na jej sprzeczność z przytoczonymi orzeczeniami Sądu Najwyższego. Nie czyni natomiast żadnych wywodów prawnych uzasadniających istnienie poważnych wątpliwości co do jego wykładni, a zatem wątpliwości kwalifikowanych, wynikających z rozbieżnej jego interpretacji przez judykaturę i doktrynę, co w konsekwencji nie pozwala na ocenę, czy rzeczywiście wątpliwości takie zachodzą.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębnie konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej (art. 398 4 § 2 k.p.c.) i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie i wydane orzeczenie jest oczywiście nieprawidłowe.

Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu.

W świetle motywów zaskarżonego postanowienia i treści opinii biegłej, w której wśród parametrów przyjętych do ustalenia wysokości wynagrodzenia uwzględniono zarówno lokalizację, położenie, otoczenie nieruchomości, jak i uwarunkowania planistyczne, twierdzenia skarżącej zawarte we wniosku co do pominięcia ograniczeń w zagospodarowania nieruchomości wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, nie pozwalają bez dogłębnej oraz szczegółowej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału na przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty widoczny prima facie.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. oraz § 5 pkt 3 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze. zm.). jw