Postanowienie Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2019 r.

W dniu 7 listopada 2018 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek S. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II Aka […] , utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II K […] , wraz z wnioskami o zwolnienie od kosztów postępowania i o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Uzasadniając wniosek skazany podniósł, iż nie popełnił zarzucanego mu czynu, a świadczą o tym - nieuwzględnione przez orzekające w sprawie sądy - wyniki badań DNA oraz okoliczność, że w czasie objętym zarzutem chorował na świerzb.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. W myśl 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Sąd w takim wypadku nie rozpoznaje merytorycznie wniosku, nie bada więc jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z treści pisma skazanego z dnia 26 października 2019 r. jednoznacznie wynika, iż powołuje się w nim na okoliczności, które były już rozpoznawane przez Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym (postanowienie z d nia 23 sierpnia 2018 r., III KK 365/18, o oddaleniu kasacji obrońcy jako oczywiście bezzasadnej), jak i we wcześniejszym postępowaniu wznowieniowym (sygn. akt III KO 20/18). W tym ostatnim S. K. wyznaczono obrońcę z urzędu, który w złożonej opinii trafnie zauważył, że takie okoliczności jak wyniki badań DNA, czy też opinia z biegłego z zakresu chorób zakaźnych, jako dowody przeprowadzone w toku postępowania merytorycznego, nie m ogą stać się podstawą wniosku o wznowienie tego postępowania ponieważ nie są to dowody „nowe” w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.

Obecny wniosek skazanego, poza okolicznościami powołanymi wyżej, podlegającymi już badaniu wtoku wcześniejszego postępowania wznowieniowego, na inne przesłanki - warunkujące przeprowadzenie postępowania w oparciu o przepisy rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego - nie wskazuje. W tym stanie rzeczy uznanie jego osobistego wniosku o wznowienie jako oczywiście bezzasadnego, wobec jednoznacznej treści art. 545 § 3 k.p.k., stało się koniecznością. Uwzględniając powyższe orzeczono jak na wstępie. Na postanowienie niniejsze przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.