Postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2018 r.

W dniu 14 marca 2018 r. do Sądu Najwyższego przekazany został przez Sąd Apelacyjny w L ., wniosek Z. D. o wznowienie postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Z. pod sygn. II K .. /11, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w L. z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II AKa ../12, z którego treści wynika, że zdaniem wnioskodawcy doszło do jego niesłusznego skazania za przestępstwo przez niego niepopełnione, ponieważ „brak było na niego dowodów w szczególności na nożu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Z. D. o wznowienie postępowania jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. w związku z czym należało odmówić jego przyjęcia bez podejmowania dodatkowych czynności w postaci wzywania wnioskodawcy do usunięcia braku formalnego związanego z przymusem adwokacko -radcowskim (art. 545 § 2 k.p.k.). Powołany wyżej przepis art. 545 § 3 k.p.k. przewiduje możliwość odmowy przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545 k.p.k. (obrońca lub pełnomocnik) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny będzie więc miało miejsce w sytuacjach, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek taki oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie sądu z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.). Złożony przez skazanego wniosek o wznowienie jest jego trzecim wystąpieniem w tym przedmiocie.

Pierwsze z postępowań, które prowadzone było przez Sąd Najwyższy pod sygn. III KO 99/12, po wydaniu przez wyznaczonego obrońcę z urzędu opinii o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie, zakończyło się – wobec nie uzupełnienia przez skazanego braku formalnego (art. 545 § 2 k.p.k.) osobiście sporządzonego wniosku – wydaniem zarządzenia na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. Tożsame rozstrzygnięcie zakończyło kolejne postępowanie prowadzone pod sygn. III KO 28/14.

Obecny wniosek skazanego odwołuje się wprawdzie do okoliczności, która nie podlegała merytorycznemu badaniu toku dotychczasowych postępowań wznowieniowych, a w szczególności nie była przedmiotem opinii obrońcy w sprawie III KO 99/12, rzecz jednak w tym, że podnoszony przez Z. D. fakt braku śladów jego linii papilarnych na nożu, którym zadane zostały pokrzywdzonemu śmiertelne obrażenia, nie ma charakteru nowości wymaganego przez art. 540 § 1 pkt 2 lit. b k.p.k. Powyższy fakt był znany orzekającemu w postępowaniu merytorycznym Sądowi Okręgowemu w Z. i stał się podstawą poczynionego przez ten Sądu ustalenia, że wszystkie rany stwierdzone na ciele P. R. zadane zostały ostrokończystym i ostrym narzędziem przez współoskarżonego M. N. (s. 20 -21 uzasadnienia wyroku z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt II K ../11).

Ustalenie to podzielił Sąd Apelacyjny w L. odnosząc się do zarzutu związanego z oceną wyjaśnień Z. D. , w tym faktu użycia noża wyłącznie przez M. N. (s. 15 uzasadnienia w wyroku z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II AKa … /12). W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że podnoszony we wniosku o wznowienie fakt braku śladów linii papilarnych skazanego na będącym narzędziem zbrodni nożu, nie tylko pozostawał w polu widzenia obu orzekających w tej sprawie sądów, lecz wręcz został przez nie przyjęty, jako udowodniony zgodnie z wyjaśnieniami Z. D. , że to nie on posługiwał się tym przedmiotem. Nie miało to wszelako przełożenia na tę część dokonanych wówczas ustaleń, co do strony podmiotowej czynu przypisanego ostatecznie wyżej wymienionemu w oparciu o inne szczegółowo wymienione w pisemnych motywach wyroków obu sądów okoliczności.

Brak cech nowości podnoszonego obecnie przez skazanego faktu skutkować musiał orzeczeniem, jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. Na postanowienie niniejsze przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. kc