Postanowienie Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 2018 r.

Sąd Okręgowy w B. , postanowieniem z dnia 11 maja 2017r., odmówił skazanemu udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z reszty pozostałej do odbycia kary pozbawienia wolności, uznając wniosek za niezasadny. Po rozpoznaniu zażalenia skazanego Sąd Apelacyjny w G., postanowieniem z dnia 4 lipca 2017r., utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie. Skazany pismem z 2 grudnia 2017r. wniósł o wznowienie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia nie podlega rozpoznaniu w trybie przewidzianym w art. 540 § 1 k.p.k. ani też wskazanym w art. 540a k.p.k. , 540b k.p.k. czy art. 542 § 3 k.p.k. Treść powyższych unormowań wskazuje na to, że odpowiadają one ściśle jedynie postępowaniu rozstrzygającemu w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego. Stanowisko to jest już ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienia SN: z 28 marca 2012r., IV KO 16/12; z 28 listopada 2013r., IV KO 76/13; z 21 stycznia 2015r., IV KO 100/14; z 6 maja 2015r., IV KO 32/15; z 29 lipca 2015r., IV KO 55/15; z 15 marca 2017r., IV KO 104/16). Wprawdzie – co oczywiste – odmowa udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia ma negatywne konsekwencje dla sfery wolności osobistej skazanego, nie zmienia to jednak faktu, iż rozstrzygnięcie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w zakresie odnoszącym się do odpowiedzialności karnej J.P. , gdyż takim orzeczeniem jest prawomocny wyrok skazujący. Dlatego, uwzględniając prawną niedopuszczalność stosowania instytucji wznowienia postępowania w odniesieniu do postępowań w kwestii warunkowego przedterminowego zwolnienia, orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia. a.ł.