Sygn. akt III KO 3/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 25 stycznia 2022 r. SSN Jerzy Grubba w sprawie P. G. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 stycznia 2022r. wniosku Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 grudnia 2021r., sygn. akt III K […] o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku
Uzasadnienie
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek w niniejszej sprawie został złożony w specyficznej konfiguracji procesowej, gdyż w tej samej sprawie wpłynął już do Sądu Najwyższego wcześniejszy wniosek, który rozpoznany został postanowieniem z dnia 15 grudnia 2021r. w sprawie o sygn. akt V KO 86 /21, która zakończyła się „przekazaniem sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w S. ”. Obecny wniosek, nawet formalnie, nie odnosi się do żadnych nowych okoliczności, które nie istniałyby już w dniu podejmowania przez Sąd Najwyższy decyzji, akcentuje natomiast to, że podjęta decyzja nie jest trafna i nie opiera się na znajomości wszystkich realiów sprawy. W istocie zatem, uzasadnienie postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 grudnia 2021r., wskazuje na to, że Sąd ten wystąpił z zażaleniem na orzeczenie Sądu Najwyższego.
W świetle obowiązujących przepisów procesowych oczywistym jest, że taki środek zaskarżenia w tej materii nie przysługuje. Nie można co prawda twierdzić, że „skarżone” w ten sposób orzeczenie ma charakter ostateczny, lecz m ogłoby ono ulec zmianie tylko w sytuacji wykazania przez wnioskodawcę, że doszło do istotnej zmiany okoliczności sprawy. W przedmiotowym postępowaniu nic takiego nie miało miejsca. Zatem, choć nie można mówić o zaistnieniu w niniejszym układzie procesowym sytuacji określanej jako res iudicata, to z pewnością przeszkodę do ponownego rozstrzygania tych samych okoliczności stanowi reguła ne bis in idem.
Kierując się powyższymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
