Postanowienie Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 2018 r.

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2017r. asesor Prokuratury Rejonowej w K. umorzył, na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., dochodzenie w sprawie wszczętej z zawiadomienia P.D. o popełnienie na jego szkodę czynu zabronionego z art. 284 § 2 k.k. oraz, na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. - w sprawie o czyn z art. 288 § 1 k.k. Na powyższe postanowienie zażalenie do Sądu Rejonowego w K. złożył P .D. W odpowiedzi na środek odwoławczy asesor Prokuratury Rejonowej w K. wniósł o jego nieuwzględnienie. Sąd Rejonowy w K. , działając na podstawie art. 37 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

W uzasadnieniu wystąpienia wskazał, że pozostawienie sprawy w gestii Sądu właściwego miejscowo będzie godziło w zasadę obiektywizmu, gdyż do zbadania prawidłowości procedowania prokuratora został wyznaczony sędzia M .N. , a w Sądzie tym orzekają sędziowie wyłączeni na mocy postanowienia z 27 lutego 2018r. wydanego w trybie art. 41 § 1 k.p.k. od rozpoznawania niniejszej sprawy. Tym samym postanowieniem nie uwzględniono wniosku sędziego M .N. o wyłączenie od udziału w przedmiotowej sprawie. Sąd występujący, powołując się na dobro wymiaru sprawiedliwości, wskazał, że rozpoznawanie sprawy przez sędziego podległego służbowo jednemu z wyłączonych sędziów i zarazem utrzymującego z wyłączonymi sędziami kontakty towarzyskie mogłoby w opinii lokalnej społeczności wzbudzić przekonanie o braku bezstronności i obiektywizmu przy rozpoznaniu sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Inicjatywa Sądu Rejonowego w K. nie zasługiwała na uwzględnienie. W postulacie przedstawionym Sądowi Najwyższemu przez Sąd Rejonowy w K. nie wykazano w sposób wystarczający, że zachodziły realne przesłanki do zastosowania wyjątku z art. 37 k.p.k. Sąd Najwyższy nie podzielił kierunku rozważań Sądu właściwego miejscowo. W żadnej mierze nie można zgodzić się ze stanowiskiem tego Sądu, że u podstaw delegacji, o której mowa w art. 37 k.p.k., mógłby lec sam fakt istnienia relacji służbowych oraz koleżeńskich sędziego wyznaczonego do rozpoznania danej sprawy z innymi sędziami, którzy w tej samej sprawie podlegli wyłączeniu jako iudex suspectus.

Sąd występujący pominął całkowicie fakt, że sędziego M .N. nie łączy z pokrzywdzonym P .D. żadna relacja, która mogłaby osłabić jego bezstronność podczas procedowania, a tym samym stać się zagrożeniem dla dobra wymiaru sprawiedliwości. Stanowisko Sądu właściwego terytorialnie należało wręcz ocenić jako postulat bezrefleksyjnego przekazania sprawy do rozpoznania w innym równorzędnym sądzie. Delegacja na podstawie art. 37 k.p.k. oparta na takich przesłanek mogłaby wręcz sugerować, że w każdym wypadku, gdy sprawa w jakikolwiek sposób dotyczy w ogóle sędziego bądź sędziów pracujących w danym sądzie, to pozostali sędziowie orzekający w tej jednostce organizacyjnej sądownictwa powszechnego nie są w stanie w sposób obiektywny i rzetelny rozpoznać sprawy. W tym zakresie Sąd Najwyższy w pełni podzielił stanowisko przedstawione w postanowieniu z 27 lutego 2018r.

(II Kp […]/18) nie uwzględniające wniosku sędziego M .N. o wyłączenie od orzekania w sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. a.ł.