Postanowienie Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2016 r.

Do Sądu Rejonowego w Zamościu złożono prywatny akt oskarżenia, przeciwko A. B. , o popełnienie przestępstwa z art. 212 k.k. i ar 216 k.k. Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 roku (II K 165/16) Sąd Rejonowy w Zamościu, działając na podstawie art. 37 k.p.k. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy A. B. do rozpoznania innemu równorzędnemu Sądowi Rejonowemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wniosku Sąd podniósł, że A. B. , przeciwko któremu R. M. skierował prywatny akt oskarżenia oraz żona oskarżonego są Sędziami Sądu Rejonowego w Zamościu, zaś teść oskarżonego był Prezesem Sądu Okręgowego w Zamościu. W tej sytuacji, w ocenie Sądu dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawę rozpoznał inny, równorzędny Sąd Rejonowy, niepodlegający Sądowi Okręgowemu w Zamościu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego w Zamościu zasługuje na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości, że wskazane przez Sąd Rejonowy w Zamościu uwarunkowania, mogą istotnie wywołać wątpliwość, co do istnienia warunków do bezstronnego i obiektywnego orzekania. Niezależnie od realności zagrożenia dla obiektywizmu orzekania w danej sprawie przez Sąd właściwy, należy stwierdzić, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga eliminowania stanu, w którym powstanie taka wątpliwość.

Z tych względów zachodzi potrzeba odstąpienia od ogólnej zasady właściwości sądu (art. 37 k.p.k.).