Postanowienie Sądu Najwyższego z 18 października 2017 r.

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2017 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w R. umorzył śledztwo mające dotyczyć popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. przez komornika przy Sądzie Rejonowym w R .. Rozpoznanie zażalenia na to postanowienie należało do właściwości miejscowej Sądu Rejonowego w R. , który postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. i przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Podkreślono przy tym, ścisły związek postępowania w sprawie, w której zapadło kwestionowane postanowienie ze sprawą cywilną wytoczoną zarówno komornikowi sądowemu, jak i Prezesowi Sądu Rejonowemu w R. W przekonaniu Sądu występującemu z wnioskiem, wzgląd na odbiór społeczny rozstrzygnięcia stanowiącego wyraz kontroli decyzji procesowych podjętych przez prokuratora, którą w tym wypadku miałby wykonać Sąd zaangażowany w spór cywilny toczony w związku z niniejszą sprawą, przemawiał za wystąpieniem z taką inicjatywą.

Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego w R. zasługiwał na uwzględnienie. Wprawdzie, jak wynika z postanowienia tego Sądu z dnia 2 sierpnia 2017 r., odmawiającego wyłączenia imiennie wskazanych tam sędziów, nie ma przesłanek, które mogłyby podważać ich bezstronność i obiektywizm, ale z drugiej strony, nie można tracić z pola widzenia zewnętrznego odbioru sytuacji, w której decyzja procesowa podlegająca kontroli Sądu Rejonowego w R. , pozostaje w wyraźnym powiązaniu ze sprawą cywilną wytoczoną komornikowi sądowemu i prezesowi tego Sądu. Troska o to, aby rozstrzygnięciom sądowym towarzyszyła społeczna świadomość, że są one niezależne od relacji zawodowych istniejących między pracownikami różnych organów wymiaru sprawiedliwości w dostatecznym stopniu uzasadniała inicjatywę Sądu Rejonowego w R. W sytuacji istniejącej w tej sprawie, właśnie potrzeba kształtowania społecznego przekonania o bezstronności organów wymiaru sprawiedliwości przemawiała za skorzystaniem z instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. Dobro wymiaru sprawiedliwości nakazywało zatem przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu i to należącemu do innego okręgu – w celu rozpoznania zażalenia wniesionego przez pokrzywdzonych A. P. oraz M. P.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.