Postanowienie Sądu Najwyższego z 7 marca 2018 r.

Pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. M. G. (skarżący) wniósł skargę kasacyjną o naruszenie prawa skarżącego do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania przed Sądem drugiej instancji w sprawie z apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 15 lipca 2016 r., I C … /15 (sprawa apelacyjna o sygnaturze I ACa …/16). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że akta wraz z apelacją powoda zostały przekazane do Sądu drugiej instancji w dniu 14 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga na przewlekłość okazała się nieuzasadniona. Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 1259 ze zm., dalej jako ustawa) nie określa konkretnego bądź przeciętnego czasu oczekiwania na rozpoznanie spra wy. W judykaturze zasadniczo za przewlekłe uznaje się postępowanie, w którym w danej instancji nie wyznaczono rozprawy przez ponad 12 miesięcy (zamiast wielu postanowienie Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 2013 r., III SPP 188/13, LEX nr 1448755).

Skarga na przewlekłość postępowania została wniesiono w styczniu 2018 r., podczas gdy na początku grudnia 2017 r. skarżący (jego pełnomocnik) został poinformowany o wydaniu zarządzenia o wyznaczeniu terminu rozprawy. Zarządzenie o wyznaczeniu terminu rozprawy apelacyjnej zostało wydane przed upływem 12 - tu miesięcy od wpływu akt sprawy do Sądu drugiej instancji. Co prawda sam termin rozprawy apelacyjnej wyznaczono na dzień przypadający po upływie wymienionego powyżej okresu, który w orzecznictwie Sądu Najwyższego traktowany jest jako orzecznicze kryterium oceny przewlekłości postępowania, jednakże w tej sytuacji nie można uznać, by Sąd drugiej instancji był bezczynny tak długo, że doszłoby do naruszenia prawa strony do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Kierując się wskazówkami wynikającymi z dotychczasowego orzecznictwa (postanowienia Sądu Najwyższego z 13 lipca 2017 r., III SPP 34/17; z 19 października 2017 r., III SPP 42/17 oraz z 21 lutego 2018 r., III SPP 2/18) oraz mając na względzie przedmiot postępowania, w którym wniesiono skargę (sprawa o zadośćuczynienie z tytułu naruszenia dóbr osobistych skarżącego przez Rzecznika Praw Obywatelskich wskutek niewniesienia kasacji od wyroku skazującego), Sąd Najwyższy nie dopatrzył się naruszenia prawa skarżącego do rozpoznania jego sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy postanowił jak w sentencji. kc