Postanowienie Sądu Najwyższego z 8 maja 2017 r.

Dłużniczka M. D. w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wniesionej w dniu 31 maja 2016 r. domagała się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 8 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II Cz (…) ), którym oddalił zażalenie dłużniczki od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt I Co (…), o przysądzeniu na rzecz wierzyciela U. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. prawa własności zabudowanej nieruchomości, składającej się z działek ewidencyjnych nr […] 3 i […]4, za kwotę 431 520 zł. Zgodnie z art. 767 4 § 3 k.p.c. w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje, co oznacza, że uzyskanie prejudykatu pochodzącego od Sądu Najwyższego nie jest warunkiem dochodzenia roszczenia odszkodowawczego w stosunku do Skarbu Państwa. Postanowienie o przysądzeniu prawa własności, o którym mowa w art. 998 § 1 k.p.c., jako wydane w sprawie egzekucyjnej jest objęte regulacją art. 767 4 § 3 k.p.c. ( por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2015 r., II CZ 76/14, nie publ. i z dnia 14 kwietnia 2015 r., IV CNP 62/14, nie publ.), a w konsekwencji skarga dłużniczki o stwierdzenie niezgodnośc i z prawem zaskarżonego orzeczenia jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. jw l.n