Postanowienie Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2017 r.

S. S. w pozwie przeciwko G. S.A. domagał się zasądzenia kwoty 150.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz renty w kwocie 3500 zł miesięcznie z tytułu całkowitej utraty zdolności do pracy zarobkowej. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 19 listopada 201 4 r. zasądził na rzecz S. S. 21.500 zł tytułem zadośćuczynienia (ponad wypłaconą wcześniej przez G. S.A. kwotę 18.500 zł); w pozostałej części powództwo oddalił. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r. oddalił apelację S.S. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 listopada 2014 r. S. S. nie zaskarżył wyroku Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lipca 2015 r., wniesionej na podstawie art. 424 1 § 2 k.p.c., S. S. zarzucił temu wyrokowi niezgodność z art. 444 § 2 oraz art. 445 k.c. w związku z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji wskutek błędne go ustalenia kwoty zadośćuczynienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 424 1 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ponadto w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można w myśl art. 424 1 § 2 k.p.c. żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

W sprawie brak podstaw do stwierdzenie wyjątkowego wypadku, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c. Wyjątkowe wypadki, o których mowa w art. art. 424 1 § 2 k.p.c. , obejmują tylko okoliczności odnoszące się do nieskorzystania przez stronę z przysługujących jej środków zaskarżenia z przyczyn od niej niezależnych, np. z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej, błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2010 r., II CNP 39/10, i 8 sierpnia 2 012 r., II CNP 29/12), skarżący zaś nie wykazał, aby niewniesienie przez niego skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lipca 2015 r. nastąpiło z takich właśnie przyczyn.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 2 k.p.c. skarg ę S.S. odrzucił, a o kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi rozstrzygnął - obciążając powoda tymi kosztami tylko częściowo - na podstawie art. 102 k.p.c., z przyczyn, które miał na uwadze Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku. aj