Sygn. akt IV CSK 299/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 8 grudnia 2016 r. SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa A. B. , D. Z., M. S., W. L., A. W., M. S., K. D. i K. T. przeciwko E. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów M. S. i M. S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 listopada 2015 r. W skardze kasacyjnej powołano się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na tę przesłankę polega na sformułowaniu zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).
Przesłance tej nie odpowiada sformułowane przez skarżących pytanie, czy emisja odorów przez pozwaną na sąsiednie nieruchomości stanowi naruszenie dóbr osobistych: godności, nietykalności mieszkania i zdrowia. W tym kształcie problem ten zmierza w istocie do przesądzenia zasadności roszczenia dochodzonego w sprawie, opartego na konkretnych okolicznościach faktycznych. Nie zawiera on natomiast w sobie jakiejkolwiek kwestii o ogólnym charakterze, związanej z wykładnią przepisów prawa, która mogłaby spełniać przesłankę istotnego zagadnienia prawnego w opisanym wyżej rozumieniu.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). jw
