Sygn. akt IV CSK 323/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 15 grudnia 2016 r. SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku J. P. przy uczestnictwie W. P., E. G. i I. Z. o stwierdzenie zasiedzenia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania W. P. od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.).
Skarżąca przedstawiając zagadnienie prawne „ czy ustalenie faktu objęcia, samodzielnego władania, zarządzania… przez jednego ze współwłaścicieli gospodarstwem rolnym…..jest wystarczający dla uznania, że rozszerzył on zakres samoistnego posiadania ponad realizację uprawnienia wynikającego z art. 206 k.c…..” pomija, że w niniejszej sprawie Sąd Najwyższy uchylając poprzednie postanowienie Sądu drugiej instancji wyraził, wiążący z mocy art. 398 20 zdanie pierwsze k.p.c., pogląd prawny, iż do przyjęcia posiadania samoistnego udziału współwłaściciela konieczne jest, by współwłaściciel żądający stwierdzenia zasiedzenia tego udziału zamanifestował w sposób widoczny dla współwłaściciela i otoczenia rozszerzenie zakresu posiadania ponad realizację uprawnienia z art. 206 k.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2014 r., IV CSK 4 12/13, nie publ. i orzeczenia w nim powołane).
Wskazane zagadnienie nie nosi więc cechy istotności, a nadto jego treść dotyczy zakresu stosowania prawa a nie jego interpretacji.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). jw
