Postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2017 r.

Określone w art. 398 4 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Powód W. M. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 9 grudnia 2016 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz aby skarga powoda była oczywiście uzasadniona. Zagadnienie prawne przedstawione w ska rdze kasacyjnej nie może być rozpoznawane przez sąd powszechny, gdyż problem zgodności aktów prawa miejscowego z prawem należy do kompetencji organów administracyjnych i sądów administracyjnych.

Dodać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. w wyrokach z dnia 7 grudnia 2006 r. II SA/01 […] oraz z dnia 5 lipca 2016 r., II SA/OI [X] potwierdził legalność działań Gminy B. , co oznacza, że powództwo oparte na art. 417 k.c. nie może zostać uwzględnione. Bezpodstawny jest zarzut oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, gdyż brak podstaw, w świetle dokładnego rozważenia w zaskarżonym wyroku zarzutów podniesionych w apelacji, aby uznać, w szczególności, co do podstawy faktycznej wyroku, że nie zostały one rozpoznane, a tym samym, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał istoty sprawy. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398 13 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.).

Na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. jw l.n