Sygn. akt IV CSK 356/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 21 grudnia 2016 r. SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa L. Z. przeciwko E. K. o ustalenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt V ACa (…)
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3 600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się wyłącznie na oczywistą zasadność skargi. W ocenie po woda ma ona wynikać z wadliwości przyjętego rozkładu ciężaru dowodu – powód twierdzi, że to pozwany powinien wykazać, że poprzedniczce prawnej powoda nie zostało przywrócone posiadanie co do całości nieruchomości, a tylko jej części – w pozostałym zakresie miała je sprawować w imieniu sio stry. Argumentacja ta nie jest trafna.
Powód miałby rację, gdyby sam zdołał skutecznie wykazać, że przywrócono posiadanie w całości jego poprzedniczce prawnej. Byłoby to możliwe przez przedstawienie stosownego postanowienia sądu – sam protokół wprowadzenia w posiadanie ma tylko walor faktograficzny i administracyjny. Trafnie zatem Sąd II instancji przyjął, że to powód nie udowodnił przekonująco przesłanki przywrócenia posiadania co do całej nieruchomości na rzecz jego poprzedniczki prawnej. Nawet gdyby nie zgadzać się z taką oceną, to na pewno jej przyjęcia przez Sąd meriti nie można uznać za oczywiście nieprawidłowe. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w a rt. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg i do rozpoznania. aj
