Postanowienie Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2017 r.

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w S. pozbawił wykonalności tytuł wykonawczy - wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 5 grudnia 2007 r., zaopatrzony w dniu 31 grudnia 2007 r. w klauzulę wykonalności - w części obejmującej zasądzenie od powoda K. G. na rzecz pozwanych małoletnich J. G. i D. G. alimentów w kwocie po 400 zł miesięcznie na każdego z nich, za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do 7 lipca 2012 r. Na skutek apelacji wniesionej przez poznawanych, Sąd Okręgowy w S. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że pozbawił przedmiotowy tytuł wykonawczy wykonalności w zakresie alimentów za okres od dnia 28 grudnia 2007 r. d o dnia 7 lipca 2012 r., oddalił powództwo w pozostałym zakresie oraz oddalił apelację w pozostałym zakresie. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pozwani J. G. i D. G. powołali się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 398 3 § 1 k.p.c. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 listopada 2015 r., zniesienie postępowania w obu instancjach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S ..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozwanych podlegała odrzuceniu z uwagi na treść art. 398 2 § 2 pkt 2 k.p.c., który stanowi, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o rozwód, o separację, o alimenty, o czynsz najmu lub dzierżawy oraz o naruszenie posiadania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przewidziane w art. 398 2 § 2 pkt 1 k.p.c. wyłączenie dopuszczalności skargi kasacyjnej odnosi się – niezależnie od rodzaju powództwa – do wszystkich spraw dotyczących alimentów, również tych, których przedmiotem jest ocena istnienia obowiązku alimentacyjnego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2006 r., V CZ 72/06, nie publ., z dnia 30 stycznia 2009 r., II CZ 92/08, nie publ., z dnia 30 stycznia 2014 r., IV CZ 109/13, nie publ oraz z dnia 6 maja 2016 r., I CZ 24/16).

W uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2015 r., III CZP 77/15 (OSNC 2016, nr 5, poz. 53), Sąd Najwyższy zaznaczył, że sprawą o alimenty w rozumieniu art. 398 2 § 2 pkt 1 k.p.c. jest sprawa o roszczenie regresowe, przewidziane w art. 140 k.r.o., a pojęcie „sprawy o alimenty” obejmuje zarówno dochodzenie roszczeń o świadczenia alimentacyjne, jak i roszczeń regresowych. Podzielając przedstawione wyżej poglądy, należy przyjąć, że pojęcie sprawy o alimenty, o którym mowa w 398 2 § 2 pkt 2 k.p.c., należy rozumieć jako odnoszące się do wszystkich spraw dotyczących alimentów. W związku z tym w sprawie mniejszej, w której powód domagał się pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności, a zasądzającego od powoda alimenty na rzecz małoletnich pozwanych D. i J. G., skarga kasacyjna był a niedopuszczalna.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 6 § 3 k.p.c.). aj l.n