Postanowienie Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2018 r.

Powód […] E. S.A. w S. , wnosząc skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 21 kwietnia 2016 r., opartą na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego - art. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 i art. 9 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz.

U. z 1962 r. nr 49, poz. 238 ze zm.), art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 Konwencji, art. 355 § 2 k.c. i art. 535 § 1 w zw. z art. 353 § 1 k.c. w zw. z art. 23 ust. 2 Konwencji oraz art. 381 w zw. z art. 382 w zw. z art. 217 § 2 w zw. z art. 328 § 2 i art. 227 w zw. z art. 245 w zw. z art. 234 w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. i art. 234 w zw. z art. 232 w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 Konwencji, art. 253 w zw. z art. 245 w zw. z art. 232 oraz art. 325 k.p.c. uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania powołując się na jej oczywistą zasadność, „wynikającą z naruszenia przez Sąd Okręgowy w G. , przy wyrokowaniu wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego oraz przywołanych przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy”. Stosownie do art. 398 9 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez stronę składającą wniosek (art. 398 4 § 2 k.p.c.). Skarżący nieskutecznie powołał się na przyczynę, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Uzasadnienie wniosku opartego na tej przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych; uzasadnienie tej przesłanki powinno koncentrować się na wykazaniu tak rozumianej „oczywistości” zasadności skargi.

Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia, choćby w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw skargi, ani być sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności. Uzasadnienie wniosku skarżącego nie odpowiada tym warunkom, stanowiąc jedynie omówienie kolejnych zarzutów kasacyjnych - z zachowaniem nawet tego samego porządku przepisów - obejmujące argumentację zasadniczo zbieżną, a częściowo nawet identyczną z argumentacją powołaną na uzasadnienie podstaw skargi. W rezultacie uzasadnienie wniosku i podstaw kasacyjnych są w zasadzie ta kie same, a wniosek o przyjęcie skargi nie zawiera wymaganych argumentów prawnych, które miałyby przekonać, że zarzucane w skardze naruszenia prawa mają oczywisty charakter, co mogłoby ewentualnie wskazywać, że skarga jest oczywiście zasadna.

Ocena tak przedstawionej argumentacji wymagałaby dokładnego zbadania sprawy oraz jednoczesnej analizy podniesionych w skardze zarzutów, co byłoby na obecnym etapie postępowania niedopuszczalne. Ponadto, skarżący w uzasadnieniu wniosku, zarówno powołując się na naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i materialnego, zmierzał przede wszystkim do podważenia oceny wiarygodności i mocy dowodów, dokonanej przez Sąd i stanowiącej podstawę wydania zaskarżonego wyroku, na co ustawa (art. 398 3 § 3 k.p.c.) nie zezwala. Należy też przypomnieć, że nie jest rolą Sądu Najwyższego weryfikowanie prawidłowości podstawy faktycznej i prawnej prawomocnych orzeczeń sądowych.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi nie orzeczono, gdyż wniosek pozwanego o ich zasądzenie nie został powiązany z wnioskiem o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania. aw jw