Postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2018 r.

Zgodnie z brzmieniem art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach: - w sprawie występ uje istotne zagadnienie prawne, - istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, - za chodzi nieważność postępowania, - skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 17 maja 2017 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości oraz występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżących podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.

Powoływanie się przez skarżących na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia, wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło o raz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało.

Argumentacja prawna powołana przez skarżących w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionego zagadnienia dotyczącego kwestii "czy dochodzi do objęcia przez jednego ze współwłaścicieli całości nieruchomości w samoistne posiadanie ponad realizację uprawnienia wynikającego z art. 206 k.c., w sytuacji w której, współwłaściciel władający nieruchomością pozostaje w konflikcie z pozostałymi współwłaścicielami niedopuszczonymi do posiadania, uzurpuje sobie miano wyłącznego właściciela, neguje prawa pozostałych współwłaścicieli do nieruchomości, włada nieruchomością z pominięciem pozostałych współwłaścicieli, nie dopuszcza ich do współposiadania i współkorzystania, zawiera umowy najmu, pobiera czynsze, rozlicza się z Urzędem Skarbowym z pobranych czynszów, nie dzieli się pożytkami z innymi współwłaścicielami, zawiera umowy ubezpieczenia nieruchomości, występuje o dotacje na remonty, czyni znaczne nakłady na rzecz, w tym dokonuje remontów substancji nieruchomości (wymiana dachu, przemurowanie kominów), bez uzgodnienia tego z pozostałymi współwłaścicielami, przy czym ignoruje próby uregulowania stanu prawnego nieruchomości podejmowane przez innych współwłaścicieli (list w sprawie działu spadku), a przez osoby trzecie traktowany jest jako jedyny właściciel?", nie pozwala zaś przyjąć, aby zagadnienie to mogło - z punktu widzenia oko liczności rozstrzyganej sprawy - być uznane za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.

Zostało ono poza tym dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego. Nie istnieje zaś potrzeba wykładni przepisów prawa ani nie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy na ten temat wyraził już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 172 w zw. z art. 336 oraz art. 206 i art. 339 k.c., w zakresie wskazanym przez skarżących, przy uwzględnieniu, że stosownie do art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich interpretacji.

Skarżący nie wskazali w sposób przekonywający na istnienie tego rodzaju wątpliwości. Nie przedstawili także argumentacji pozwalającej stwierdzić, że występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie. Takie stwierdzenie wymaga przytoczenia przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w wykładni, czego skarżący nie uczynili. Nie wskazują bowiem na to dostatecznie orzeczenia powołane przez skarżących.

Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 398 9 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 2 w zw. z a rt. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. jw ał