Postanowienie Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2017 r.

Według art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Strona powodowa zarzuciła w skardze kasacyjnej wyrokowi Sądu Okręgowego oddalającemu jej apelację naruszenie art. 6, 417 § 1 i art. 361 k.c., a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: czy w wypadku za trzymania w postępowaniu karnym przez właściwe organy władzy publicznej oryginału weksla, który nie jest przechowywany w aktach prowadzonego postępowania, a posiadaczowi weksla lub osobie uprawnionej do wypełnienia weksla in blanco, ani żadnej innej osobie, nie są stawiane w tym postępowaniu zarzuty dotyczące autentyczności tego weksla, zaniechanie zwrotu takiego weksla posiadaczowi lub osobie uprawnionej, mimo ich wezwań, przez organ dysponujący tym wekslem, ponad czas niezbędny na przeprowadzenie oględzin lub ekspertyz, stanowi niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie organu wykonującego władze publiczną i nosi cechy bezprawności, czy też jest to działanie legalne?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Kwestia podniesiona w ska rdze kasacyjnej nie spełnia tych wymagań. Strona skarżąca nie przytoczyła argumentacji świadczącej o istotności sformułowanego zagadnienia we wskazanym wyżej znaczeniu. Nie przedstawiła możliwych rozbieżnych ocen prawnych powoływanych w skardze przepisów prawa i nie wykazała związku sformułowanego zagadnienia z rozpoznawaną sprawą, w szczególności w zakresie dotyczącym adekwatnego związku przyczynowego między działaniem organu władzy publicznej a szkodą, na której doznanie powołuje się strona powodowa.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 398 21 k.p.c. oraz w związku z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.2016.2261) i art. 99 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.180 0) i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2016.1668). jw