Postanowienie Sądu Najwyższego z 15 lipca 2016 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniej szych i precedensowych.

Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 17 września 2015 r., oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 21 maja 2015 r., którym Sąd Rejonowy ustanowił z dniem 25 marca 20 15 r. rozdzielność majątkową między stronami, powstałą w wyniku zawarcia przez nie małżeństwa w dniu 2 września 2000 r. Powołując się na podstawę określoną w art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji przez ustanowienie rozdzielności majątkowej między stronami z dniem 1 lipca 2014 r., ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazał na przesłankę określoną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.

Twierdził, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Okręgowy dokonał błędnej wykładni art. 52 § 2 k.r.o., w wyniku której uznał, że - pomimo życia przez strony od dnia 1 lipca 2014 r. w rozłączeniu, nieprowadzenia od tej pory wspólnego gospodarstwa domowego i nieinformowania się nawzajem o wysokości osiąganych dochodów oraz wydatków - nie wystąpił wyjątkowy wypadek uzasadniający ustanowienie rozdzielności majątkowej z dniem 1 lipca 201 4 r. Analiza wywodów zawartych w skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie wskazanej przez niego przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznan ia.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zo b. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie może powtarzać uzasadnienia podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista oraz że każdy prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe.

Skarżący nie przytoczył argumentów świadczących o tak rozumianej oczywistości, nie są nimi bowiem argumenty mające uzasadniać powołaną podstawę kasacyjną. Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka określona w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw