Sygn. akt IV CSK 690/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 13 czerwca 2017 r. SSN Agnieszka Piotrowska
w sprawie z powództwa A. L. przeciwko M. W. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 czerwca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I ACa (…)
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
W związku ze skargą kasacyjną powoda A. L. Apelacyjnego należy podnieść, co następuje: od wyroku Sądu Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.
Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Oparcie wniosku na tej przesłance oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka ( prima facie ), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami ich interpretacji, odnoszonej do przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń f aktycznych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.). Formułując zarzut naruszenia art. 898 § 1 k.c., skarżący nie wykazał tak rozumianej oczywistej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że sąd dokonuje oceny istnienia podstaw do odwołania darowizny nieruchomości z powodu rażącej niewdzięczności obdarowanego uwzględniając ustalone fakty, analizowane w kontekście stosunków społecznych i obyczajów określonego środowisk a (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna - z dnia 7 stycznia 1967 r., III CZP 32/66, OSNC 1968, Nr 12, poz. 199, oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2004 r., II CK 39/04, nie publ., z dnia 4 lutego 2005 r., I CK 571/04, nie publ. i z dnia 15 lutego 2012 r., I CSK 278/11, nie publ., a także po stanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2012 r., I CSK 284/11, OSP 2013, Nr 1, poz. 3).
Najistotniejsze są przy tym ustalenia faktyczne stanowiące podstawę subsumcji, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje, aby Sąd Apelacyjny naruszył w sposób oczywisty i rażący przytoczoną normę prawa materialnego, odmawiając przypisania zachowaniu pozwanego znamion "rażącej niewdzięczności".
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 99 w związku z art. 398 21 i art. 391 § 1 k.p.c. jw
