Sygn. akt IV CSK 91/17
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 21 września 2017 r. SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. przy uczestnictwie J.G. i Skarbu Państwa - Starosty […] o zasiedzenie służebności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 września 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania J.G. od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt III Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości oraz na oczywistej zasadności skargi. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. W szczególności nie można zgodzić się z poglądem że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości.
Skarżący wskazał co prawda, że chodzi mu o potrzebę wykładni art. 6, choć nie określił, jakiej ustawy wniosek dotyczy. Tymczasem w skardze strona powołuje się na naruszenie zarówno art. 6 k.c. jak i art. 6 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Uniemożliwia to ustosunkowanie się do tego wniosku w sposób merytoryczny w związku z lakonicznością uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Nie można dopatrzeć się także w treści skargi zarzutów mogących uzasadnić jej oczywistą zasadność. W szczególności skarżący kwestionuje na etapie postępowania kasacyjnego ustalenia faktyczne dotyczące posiadania sprawowanego przez wnioskodawcę i jego poprzednika prawnego. Wprost daje temu wyraz zgłaszając w skardze kasacyjnej niedopuszczalny na tym etapie postępowania zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 1 k.p.c. a contrario ). aj
