Postanowienie Sądu Najwyższego z 22 maja 2019 r.

Do Sądu Rejonowego w W ., w dniu 30 maja 2018 r. oskarżycielka prywatna D. L. skierowała prywatny akt oskarżenia przeciwko M. G. z art. 2 12 § 2 k.k. Sprawa ta toczy się już przed tym Sądem pod sygnaturą akt III K […] . W odpowiedzi na ten akt oskarżenia M. G. w dniu 13 lipca 2018 r. wniósł do w/w Sądu prywatny wzajemny akt oskarżenia przeciwko D. L. o przestępstwa z art. 231 k.k., 234 k.k., 271 k.k., 286 k.k., 304 k.k. Jednak na wniosek Sądu Rejonowego w W. w dniu 24 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w W ., na podstawie art. 36 k.p.k., przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B ..

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy w B. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy oskarżonej D. L. innemu sądowi równorzędnemu, motywując to okolicznością, że D. L. od ponad 20 lat jest związana z b. wymiarem sprawiedliwości, pracując początkowo jako Pro kurator Prokuratury Rejonowej w B. i Ż. , a potem jako sędzia Sądu Rejonowego w B .. Oskarżona obecnie zaś pracuje jako sędzia w Sądzie Rejonowym w Ż. znajdującym się w okręgu Sądu Okręgowego w B ., a co za tym idzie jest mocno powiązana wieloma więzami zawodowymi i towarzyskimi z sędziami i prokuratorami okręgu b. . Skutkuje to koniecznością czasochłonnego wyłączania poszczególnych sędziów i całych sądów z b. okręgu, w sytuacji gdy wpływają jakiekolwiek sprawy karne czy c ywilne w których oskarżona jest stroną.

W uzasadnieniu podniesiono, że oskarżyciel prywatny znany jest na terenie okręgu b. jako osoba oczerniająca wielu sędziów i prokuratorów w każdym niemal swoim piśmie procesowym, a także w mediach publicznych, czego skutkiem jest między innymi skierowany przeciwko niemu prywatny akt oskarżenia D. L. . Również w niniejszej sprawie, w dniu 15 marca 2019 r., oskarżyciel prywatny złożył oczerniający wielu sędziów wniosek o wyłączenie sądu, który jednak wycofał na posiedzeniu pojednawczym dnia 28 marca 2019 r. i zamienił go na wniosek o przekazanie sprawy innemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Inicjatywa Sądu Rejonowego w B. jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego prawa do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z do brem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają. Okoliczności przedstawione we wniosku Sądu Rejonowego w B. wskazują, że tak jest w niniejszej sprawie. Oskarżona pełniła bowiem urząd Prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. i Ż. , następnie sędziego Sądu Rejonowego w B ., obecnie zaś pełni urząd sędziego Sądu Rejonowego w Ż. znajdującego się w okręgu Sądu Okręgowego w B .. W tej sytuacji rozpoznanie niniejszej sprawy przez ten Sąd mogłoby wywołać powstanie w społecznym odbiorze przekonania (nawet błędnego), że sprawa nie zostanie bezstronnie rozpoznana.

Kierując się powyższym Sąd Najwyższy, na podstawie art. 37. k.p.k., przekazał niniejszą sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W..