Postanowienie Sądu Najwyższego z 19 października 2016 r.

skierował do prokuratury pismo procesowe wskazujące na zaniedbania popełnione przez sędziów orzekających w Sądzie Rejonowym w O.. Prokuratura potraktowała to pismo jako zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez prezesa Sądu Rejonowego w O. oraz sędziów tego Sądu. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016r. odmówiono wszczęcia śledztwa w tej sprawie. 22 maja 2016r. J. M. złożył kolejne pismo procesowe, w którym oświadczył, że podtrzymuje swoje zarzuty. Pismo to zostało potraktowane jako zażalenie i prze kazane do rozpoznania według właściwości Sądowi Rejonowemu w O.. Sąd ten postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2016r. w trybie art. 37 k.p.k. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Wniosek ten można potraktować jako zasadny. J. M. w swych pismach nie wskazał precyzyjnie ani konkretnych osób ani zarzutów, które im stawia. Odmówił też uzupełnienia tych informacji. Biorąc jednak pod uwagę, że prokuratura stanęła na stanowisku, ze zawiadomienie dotyczy między innymi prezesa Sądu, który jest właściwy do rozpoznania zażalenia, można przyjąć, dla uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności tego Sądu, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga przekazania sprawy do rozpoznania sądowi równorzędnemu, innemu niż właściwy.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie, wskazując Sąd Rejonowy w K. jako ten, któremu niniejsze zażalenie należy przekazać do rozpoznania.