Postanowienie Sądu Najwyższego z 29 października 2012 r.

Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 4 września 2012 r., zwrócił się do Sądu Najwyższego, o rozważenie możliwości przekazania w trybie art. 37 k.p.k.

sprawy przeciwko R. K.oskarżonemu o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.

k.k. innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu postanowienia ten Sąd zauważa, iż ma świadomość że podjęta decyzja „pogłębia” przewlekłość postępowania w tej sprawie, ale, cyt. „jest ostatnią próbą skorygowania błędnej praktyki do jakiej doprowadziły dotychczas zapadłe decyzje”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Akt oskarżenia w przedmiotowej sprawie wpłynął do Sądu Rejonowego w Ż.

w dniu 12 grudnia 2011 r. (k. 138). Ten Sąd w dniu 18 stycznia 2012 r zwrócił się na podstawie art. 36 k.p.k. do Sądu Okręgowego w B. o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K. (k. 166 - 166v).

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r., przekazał w trybie art. 36 k.p.k. sprawę oskarżonego do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.

(k. 169 - 169v).

Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r., na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. stwierdził swą niewłaściwość miejscową i sprawę R. K. przekazał Sądowi Rejonowemu w Ż. jako właściwemu (k. 188 - 188v).

Sąd Rejonowy w Ż. postanowieniem z dnia 15 czerwca 2012 r., wszczął spór o właściwość do rozpoznania sprawy oskarżonego R. K. (k. 193 – 193v). Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 26 lipca 2012 r., rozstrzygnął ten spór, w ten sposób, że stwierdził, iż właściwym do rozpoznania sprawy jest Sąd Rejonowy w K.

(k.197 – 197v).

Wówczas Sąd Rejonowy w K. wydał wymienione na wstępie postanowienie z dnia 4 września 2012 r., w którego uzasadnieniu kwestionuje zasadność przekazania mu sprawy na mocy art. 36 k.p.k.

Sąd Najwyższy rozstrzyga na podstawie art. 37 k.p.k. o przekazaniu sprawy z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości i przepis ten jako wyjątek ma na względzie w zasadzie takie sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny. Instytucja ta nie ma zaś służyć, do dokonywania kontroli prawidłowości decyzji o przekazaniu sprawy sądowi w trybie art. 36 k.p.k., a tego w istocie domaga się wnioskujący Sąd.

Kierując się powyższym rozstrzygnięto jak na wstępie.