Postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2018 r.

Pełnomocnik M. K., adw. P. N. , złożył w Sądzie Rejonowym w Z. subsydiarny akt oskarżenia, w którym zarzucił Sędziemu Sądu Rejonowego K. T. popełnienie przestępstwa zakwalifikowanego z art. 231 § 1 k.k. Zarazem wystąpił do Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w X. o zezwolenie na pociągnięcie SSR K. T. do odpowiedzialności karnej; sprawa ta toczy się pod sygnaturą ASDo (…).

Jednocześnie, w trybie art. 9 § 2 k.p.k., złożył wniosek o wystąpienie przez Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny w X. do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu, powołując się na fakt, iż oskarżony Sędzia jest synem B. T. , który - jak to ujął - „w niedalekiej przeszłości" był Sędzią Sądu Apelacyjnego w X. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w X. postanowieniem z dnia 5 lutego 2018 r. (ASDo (…) ) wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy z wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej innemu sądowi równorzędnemu. W tej sytuacji Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył co następuje.

Rację ma Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, że wyobrażenia subsydiarnego oskarżyciela posiłkowego M. K. , wyrażone przez jego procesowego pełnomocnika, obrazujące jego obawy co do rzetelnego, bezstronnego i niezawisłego rozpoznania zawisłej sprawy o zezwolenie na pociągnięcie SSR K. T. do odpowiedzialności karnej, w sytuacji, gdy jest on synem wieloletniego Sędziego Sądu Apelacyjnego w X. , mogą rzutować na społeczny odbiór prawidłowości procedowania w przed miocie złożonego wniosku, a w szczególności mogą rodzić zastrzeżenia co do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy – co już samo w sobie może podważać społeczne zaufanie do wymiaru sprawiedliwości.

Mając to na uwadze Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny przekazał przedmiotową sprawę Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu w Y.