Postanowienie Sądu Najwyższego z 26 października 2016 r.

W sprawie z powództwa M. S. przeciwko H. S. o ustalenie Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 28 października 2015 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w W. oddalającego powództwo. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego skarżący M. S. wskazał na niezgodność tego wyroku z art. 2 pkt 2 lit. a i b ustawy z d nia 23 stycznia 2001 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa ( jedn. tekst Dz.U. z 2016 r., poz. 52).

Sąd Najwyższy zważył co następuje: W ukształtowanej w judykaturze i doktrynie i interpretacji pojęcia „orzeczenia nie zgodnego z prawem” opartej na rozważeniu znaczenia i istoty władzy sądowniczej, tj. orzekania w warunkach niezawisłości, w sposób bezstronny, zależny tylko od ustaw, zapewniający swobodę w ocenie prawa i faktów stanowiących podstawę sporu, przyjmuje się, że orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 424 1 § 2 k .p.c. w związku z art. 417 1 § 2 k .c. jest orzec zenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. (zob. w szczególności wyrok SN z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, nie publ.).

Sytuacja taka nie zachodzi, gdy wyrok mimo nawet oczywiście błędnej wykład ni określonych przepisów prawa ostatecznie w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy odpowiada prawu. Niezgodność orzeczenia z prawem powodująca odpowiedzialność odszkodowawczą zachodzi bowiem wówczas, gdy orzeczenie zostało wydane w następstwie rażąco błędnej wykładni prawa, która ma przy tym charakter kwalifikowany, elementarny, oczywisty tylko bowiem w takim przypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechę bezprawności ( zob. wyrok SN z dnia 21 lutego 2007 r., I CNP 71/06 nie publ.). Uzasadnienie wniesionej skargi nie przedstawia argumentacji, która dawałaby podstawę do stwierdzenia tak rozumianej kwalifikowanej niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku, co uzasadnia odmowę przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 424 9 k.p.c.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 398 21 i art. 424 12 k.p.c. aj