Sygn. akt V CNP 21/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 27 października 2016 r. SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie ze skargi J. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt IV Ca (…) w sprawie z powództwa J. D. przeciwko L. S.A. w W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2016 r.
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;
2. zasądza od skarżącego (powoda) na rzecz pozwanego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
W niniejszej sprawie powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Sądu II instancji, jednak jest ona oczywiście bezzasadna (art. 424 9 k.p.c.) i zasługuje na odmowę przyjęcia do rozpoznania – zawarta w niej argumentacja stanowi przede wszystkim polemikę ze stanowiskiem Sąd u II instancji, dopuszczalną ewentualnie jako uzasadnienie np. podstaw skargi kasacyjnej, lecz nie przesądzającą oczywistej nieprawid łowości zaskarżonego orzeczenia. P o pierwsze, wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd II instancji uznał dowód z zeznań strony, a jedynie odrzucił płynące z niego wnioski – uznał go za niewiarygodny. P o drugie, nie są w ogóle dopuszczalne w postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zarzuty dotyczące ustalenia faktów czy oceny dowodów (art. 424 4 zd. 2 k.p.c.), a więc np. kwestionowanie sposobu ustalenia faktów przez Sąd II instancji.
P o trzecie, gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 84 k.p.c. , rzeczywiście można twierdzić, że Sąd powinien przypozwać komornika sądowego. Jednakże nawet uzna nie, że w tym zakresie doszło do naruszenia prawa, to nie jest ono oczywiste – Sąd wyraźnie uzasadnił zajęte przez siebie stanowisko i wskazał, że wbrew odmiennemu poglądowi uważa, i ż złożenie przez stronę wniosku o przypozwanie nie jest wiążące dla Sądu, lecz podlega jego ocenie. Taki pogląd jest racjonalny i może być kwestionowany co najwyżej w drodze zarzutów, jednak nie stanowi o oczywistej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę złożono wniosek o zasądzenie kosztów, a w skardze wniosek ewentualny o zastosowanie art. 102 k.p.c. Nie ma jednak podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c.: skarżący ma bowiem pełnomocnika z wyboru, którego opłacił, a Sąd tylko w części zwolnił go z opłaty od skargi. db
