Postanowienie Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2018 r.

Zgodnie z art. 45 k.p.c. Sąd Najwyższy oznacza Sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli na podstawie okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej. Właściwość miejscową w sprawach o rozwód określa art. 41 k.p.c. Przepis ten stanowi, że powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda. Z okoliczności sprawy wynika, że ostatnim miejscem zamieszkania stron był S., a powód ma miejsce zwykł ego pobytu w D. i mieszkał tam w chwili wniesienia pozwu. Okoliczność tę potwierdzają złożone przez powoda dowody. Możliwe zatem było ustalenie właściwości miejscowej na podstawie przytoczonego przepisu. Z art. 15 § 1 k.p.c. wynika zaś, że sąd właściwy w c hwili wniesienia pozwu pozostaje właściwy aż do ukończenia postępowania, choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy. W tej sytuacji wniosek do Sądu Najwyższego o orzeczenie na podstawie art. 45 k.p.c. należało oddalić. aw