Sygn. akt V CSK 100/18
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek Dnia 13 lipca 2018 r. w sprawie z powództwa […] Bank S. A. w W. poprzednio […] Bank S.A. przeciwko R.M. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lipca 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt I ACa […] /17, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący wniósł o przyjęcie skarg i do rozpoznania w oparciu o drugą spośród wymienionych przesłanek. Uzasadnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II PK 274/11, nie publ.).
Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej zawierającej szczegółowe omówienie wątpliwości interpretacyjnych, a w przypadku istnienia rozbieżności w judykaturze, przytoczenia odpowiednich orzeczeń (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3- 4, poz. 43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).
Skarżący wskazał, że w sprawie niniejszej zachodzi potrzeba wykładni art. 89 k.c. w zakresie możliwości uznania za warunek w rozumieniu tego przepisu zastrzeżenia uzależniającego powstanie albo ustanie skutków określonej czynności prawnej od spełnienia albo braku spełnienia świadczenia wynikającego z danego stosunku obligacyjnego. Analiza wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, jego uzasadnienia, a także uzasadnień orzeczeń sądów obu instancji, nie daje podstaw do uznania, że rzeczywiście zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Ubocznie należy wskazać, że dopuszczalne jest - co do zasady - dokonanie czynności prawnej zawierającej zastrzeżenie, że jej skutek zależy od skorzystania z u prawnienia lub woli wykonującego zobowiązanie, a zdarzenie zależne od zachowania strony może polegać na spełnieniu lub niespełnieniu świadczenia. Zastrzeżenie to podlega ocenie na podstawie art. 353 1 k.c., z uwzględnieniem normatywnej konstrukcji warunku o kreślonej w art. 89 k.c. (zob. postanowieni Sądu Najwyższego: z dnia 26 września 2007 r., IV CSK 118/07, OSP 2008, nr 12, poz. 125 i z dnia 22 marca 2013 r., III CZP 85/12, OSNC 2013, nr 11, poz. 132; oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 31 marca 2005 r., V CK 490/04, nie publ.; z dnia 9 października 2003 r., V CK 285/02, nie publ., z dnia 17 marca 2011 r., IV CSK 358/10, OSNC 2011, nr 12, poz. 136; z dnia 25 maja 2016 r., V CSK 579/15, OSNC-ZD 2017, nr 4, poz. 61).
Nie można zatem uznać, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 9 § 2 k.p.c.). jw ał
