Postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r.

` Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 k.p.c.). Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.

Choć skarżący odwołał się do występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to nie występuje ta przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.). Istotnym zagadnieniem prawnym w omawianym znaczeniu jest taki problem z zakresu wykładni lub stosowania prawa, który ma znaczenie precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, niepublikowane). Powołanie się na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych na gruncie przytoczonych przepisów prawa, na tle których ono powstało.

Poza tym, skarżący powinien wykazać, ż e zagadnienie to jest istotne dla rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl., oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 - 16, poz. 243). Postawione w skardze kasacyjnej pytanie, czy w świetle art. 6, art. 232, art. 235 § 1 oraz art. 245 k.p.c. opinia biegłego z akt z innej sprawy, może stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania, jeżeli dopuszczenie opinii na podstawie art. 245 k.p.c. nastąpiło przez dołączenie do akt sprawy - akt innego postępowania, w których te opinie się znajdowały, nie spełnia wymagań konstrukcyjnych dla zagadnienia prawnego.

Przede wszystkim nie odpowiada ono rzeczywistemu stanowi rzeczy, gdyż Sąd Okręgowy w G. na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. dopuścił dowód z przedłożonej przez powoda prywatnej ekspertyzy Zakładu Usług Medycznych w T. z dnia 15 lutego 2013 r., jak i opinii instytutu - Zakładu Medycyny Sądowej Akademii Medycznej w W. z dnia 19 października 2009 r., które są częścią akt Ds. (…), oraz opinii uzupełniającej tego Instytutu z dnia 10 maja 2012 r. przeprowadzonej w sprawie II K (…) Sądu Rejonowego w W.. Oczywiście dowody te nie miały charakteru dowodu z opinii biegłego w rozumieniu kodeksu postępowania cywilnego, lecz były dokumentami prywatnymi, i jako takie stanowiły elementy materiału dowodowego sprawy.

Trafnie w odpowiedzi na skargę pozwany Zakład Ubezpieczeń podniósł, że w sprawie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego dr M. W. , która to ekspertyza okazała się należycie uzasadniona, zupełna i weryfikowalna oraz stanowiła podstawę z punktu widzenia wiadomości specjalnych oceny zachowania lekarza odbierającego poród jak i położnej. Opinia Instytutu ze spraw karnych tylko pośrednio potwierdziła wnioski opinii tego biegłego. Powód nie zgłosił wniosku o przeprowadzenie dowodu z innej opinii (także w apelacji) na wykazanie, że jednak zachowanie personelu medycznego w czasie porodu powoda było niezgodne ze sztuką lekarską. Sam tragiczny stan zdrowia powoda nie może być przyczyną przypisania odpowiedzialności Powiatowemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w R..

Wszystkie dalsze wnioski dotyczące biegłych - specjalisty neonatologa, neorologa dziecięcego, okulisty dziecięcego, ortopedy dziecięcego i psychologa dziecięcego dotyczyły oceny aktualnego zdrowia M. S. (por. k. 369), a nie ewentualnego błędu lekarskiego personelu pozwanego szpitala. Dołączone do akt kserokopie artykułów medycznych nie mogły podważyć przeprowadzonej w sprawie opinii biegłego.

Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). jw