Postanowienie Sądu Najwyższego z 29 sierpnia 2018 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał przesłanki z art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.

Podał, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne dotyczące możliwości obciążenia indywidualnie określonej osoby fizycznej odpowiedzialnością za szkodę, co do której przyczyn możliwe jest ustalenie wyłącznie tzw. winy anonimowej, z jednoczesnym pominięciem zasady określonej w art. 429 k.c. oraz potrzeba wyjaśnienia czy zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez poszkodowanego, który przed wyrządzeniem krzywdy był już osobą doznającą stałych cierpień z powodu bólu i ograniczeń ruchowych, wywołanych uprzednio istniejącym kalectwem lub chorobą, winno być świadczeniem tej samej miary, co w przypadku poszkodowanego, uprzednio nieodczuwającego takich cierpień.

Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.) polega na sformułowaniu tego zagadnienia i przedstawieniu wyczerpującej argumentacji jurydycznej wskazującej, że zagadnienie takie w sprawie występuje, jest nowe, dotychczas w orzecznictwie nierozstrzygnięte i będzie miało znaczenie precedensowe przy rozstrzyganiu spraw podobnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Powołując się z kolei na przesłankę z art. 398 2 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący powinien wykazać, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany dotychczasowej wykładni, podania, na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa. W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, z dnia 20 listopada 201 5 r., III CSK 269/15, nie publ.).

Skarżący nie sprostał powyższym wymogom. Sąd Apelacyjny wskazał, że pozwany dopuścił do szeregu nieprawidłowości w leczeniu powódki, które zwiększyły ryzyko zakażenia bakterią gronkowca. Wobec niewłaściwej opieki przed i p ooperacyjnej, skarżący ponosi odpowiedniość deliktową na podstawie art. 415 k.c. Z uwagi na to, przedstawiona przez skarżącego problematyka tzw. winy anonimowej oraz zadośćuczynienia dla osoby, która doznała już cierpień z powodu bólu i ograniczeń ruchowych, nie może zostać uznana za wypełniającą przesłanki z art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. ponieważ opiera się jedynie na własnej ocenie zaskarżanego orzeczenia przez pozwanego, a argumentacja przedstawiona w skardze zmierza w istocie do podważenia uczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, co jest niedopuszczalne (art. 398 3 § 3 k.p.c.).

Z tych względów należało do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k .p.c. w związku z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2018 r., poz. 265) natomiast o wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym pełnomocnikowi pozwanego orzeczono na podstawie § 8 pkt 6 w związku z § 16 ust. 4 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714). aj