Postanowienie Sądu Najwyższego z 27 października 2016 r.

Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 listopada 2015 r., w którym oddalono żądanie powódki o zwaloryzowanie w kładu mieszkaniowego w spółdzielni mieszkaniowej (k. 148 akt sprawy). W skardze kasacyjnej podnoszono zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Motywując prośbę o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca stwierdziła, że skarga jest oczywiście uzasadnion a z racji „oparcia wyroku I instancji na niewłaściwej podstawie prawnej oraz petryfikację tego stanu poprzez odrzucenie przez Sąd II instancji uzasadnionej apelacji”. Wyjaśniła też, że w rozpoznawanej sprawie występuje zagadnienie prawne - „jak należy rozliczać wkład mieszkaniowy osoby, która zgromadziła pełną kwotę uprawniającą ją do otrzymania mieszkania, lecz nie została formalnie przyjęta na członka spółdzielni i nie otrzymała ani mieszkania ani zwrotu pieniędzy” (s. 2 skargi).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawart ą w niej prawną motywację przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie, dotyczącej zwrotu zwaloryzowanego układu, nie występują - wbrew stanowisku strony skarżącej - przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziane w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika brak podstaw do uwzględnienia ostatecznie sprecyzowanego żądania w postaci zwaloryzowania wkładu mieszkaniowego (k. 84 akt sprawy), toteż w ogóle nie powstała kwestia prawna w postaci „jak należy rozliczać wkład mieszkaniowy” złożony przez powódkę. W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). aw jw