Postanowienie Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2016 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w J. z dnia 14 kwietnia 2016 r. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazał na występowanie w sprawie sześciu istotnych zagadnień prawnych. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na tę przesłankę polega na sformułowaniu zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Żadna z kwestii wskazanych przez skarżącego nie odpowiada jednak tej przesłance. Po pierwsze, problemy wskazane pod numerami 1 oraz 4 – 6 były już przedmiotem wyjaśnień w dotychczasowym orzecznictwie. Odnosi się do nich m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 139 ). Potwierdza ona wcześniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego – omówione w jej uzasadnieniu – zgodnie z którym przed dniem wejścia w życie przepisów o służebności przesyłu było możliwe nabycie przez zasiedzenie służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Równocześnie, w uchwale tej Sąd Najwyższy opowiedział się także jednoznacznie za możliwością zsumowania czasu posiadania obu tych praw i zaliczenia ich łącznie na poczet okresu posiadania koniecznego do nabycia przez zasiedzenie służebności przesyłu.

Odpowiedź na pytanie o kwalifikację służebności przesyłu jako służebności gruntowej lub jako odrębnej kategorii służebności ma z tej perspektywy znaczenie drugorzędne. Po drugie, zagadnienia wskazane pod numerami 2 i 3 mają charakter zbyt kazuistyczny, by mogły stanowić podstawę istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. Sposób określenia przestrzennych granic służebności przesyłu oraz ich oznaczenia w orzeczeniu sądu musi nastąpić z odniesieniem się do okoliczności faktycznych sprawy. Dla określenia konkretnej treści tego prawa kluczowe znacznie ma zwłaszcza umiejscowienie urządzeń przesyłowych oraz zakres, w jakim ich eksploatacja ogranicza możliwość korzystania z niej przez właściciela.

Z tego powodu kwestie te nie mogą stanowić podstawy do wyrażenia ogólnego i uniwersalnego stanowiska, które odpowiadał oby przesłance istotnego zagadnienia prawnego w opisanym wyżej rozumieniu.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia do rozpoznania (art. 398 9 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). skargi kasacyjnej aw aj