Postanowienie Sądu Najwyższego z 27 listopada 2017 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W związku z takim ukształtowaniem przesłanek dopuszczalności skargi kasacyjnej, cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia tychże przesłanek, które, w sposób nie budzący wątpliwości, mają charakter publicznoprawny i tylko one mogą stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania; na tych bowiem jedynie przesłankach Sąd Najwyższy, na etapie tzw. przedsądu, może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy rozpoznając skargę kasacyjną nie działa jako sąd trzeciej instancji, stąd też poza jego kognicją pozostają te procesowe i materialnoprawne wady rozstrzygnięcia, które zwykle decydują o powodzeniu zwykłego środka zaskarżenia, nie jest bowiem jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Powodowie wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołali przesłankę z art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., tj. występowanie w sprawie zagadnienia prawnego.

Wątpliwość prawną skarżący ujęli w zapytaniu: „czy dochodzi do przerwania związku przyczynowego, w sytuacji gdy szkoda może być uznana za normalne następstwo więcej niż jednej przyczyny, przy uwzględnieniu, że wyłącznie jedna z przyczyn stanowi zdarzenia uzasadniające odpowiedzialność pozwanego, a pozostałe są niezależne od stron?” Z godnie z utrwalonym orzecznictwem, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega nie tylko na sformułowaniu tego zagadnienia ale i przedstawieniu wyczerpującej argumentacji prawnej wskazującej, że zagadnienie takie rzeczywiście istnieje a przy tym jest nowe, dotychczas nierozwiązane w orzecznictwie, budzi uzasadnione wątpliwości (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Zagadnienie zbiegu przyczyn, bo takiej problematyki dotyczy zagadnienie sformułowane przez skarżących, nie jest zagadnieniem nowym, dotychczas nierozwiązanym w orze cznictwie. Sąd Najwyższy w niezliczonej ilości swoich orzeczeń analizował znaczenie takiego zbiegu i jego wpływu na zakres odpowiedzialności odszkodowawczej podmiotu odpowiadającego za szkodę. Skarżący nie wykazali, że istnieje potrzeba uzyskania kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego w tej materii. Zwrócić przy tym należy uwagę, że stawiając pytanie o związek przyczynowy, skarżący jednocześnie nie uczynili zarzutu naruszenia art. 361 k.c., przez niezastosowanie, samodzielnym zarzutem kasacyjnym w ramach podstawy z art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c., tymczasem nie budzi wątpliwości, że związek przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i podstaw kasacyjnych nie jest rozłączny ale symbiotyczny.

Z tych względów należało do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). jw odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej