Postanowienie Sądu Najwyższego z 21 grudnia 2016 r.

Powodowie – J. i M. F. złożyli skargę, kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 marca 2016 r., w którym dokonano zmiany wyroku Sądu Okręgowego z dnia 25 listopada 2015 r. i zakazano pozwanym naruszania prawa własności i dóbr osobistych powodów przez generowanie hałasu z pracy przedsiębiorstwa prowadzonego przez pozwanych. Jednocześnie nałożono na pozwanych wyszczególnione w wyroku powinności mające na celu ograniczenie emisji hałasu (pkt 1 wyroku). Oddalono obie apelację stron w pozostałym zakresie, wniesione od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 25 listopada 2015 r. (pkt 2 zaskarżonego wyroku). Skargą kasacyjną powoda zaskarżono rozstrzygnięcie zawierające oddalenie apelacji wniesionej przez powodów. W skardze kasacyjnej podniesiono naruszenie art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 24 § 1 k.c. i art. 378 § 1 k.p.c. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wyjaśnił, że wniesiona skarga zasługuje na przyjęcie, ponieważ jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie kasacji do rozpoznania oraz treść odpowiedzi pozwanych na skargę, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje – wbrew stanowisku skarżącego – przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przewidziana w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. W świetle bowiem dokonanych ustaleń faktycznych w zakresie dotyczącym immisji w postaci wibracji powodowanych przez tartak pozwanych immisje takie nie przekraczają dopuszczalnych norm, ale także nie zakłócają ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.) korzystania z nieruchomości powodów (s. 36 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Na takie ustalenia Sądów meriti trafnie zwrócono uwagę w treści odpowiedzi na skargę obojga pozwanych (k. 34 i 38 akt sprawy).

W tej sytuacji nie można twierdzić, że złożona skarga jest oczywiście uzasadniona w zakresie objętym zaskarżeniem (pkt 2 wyroku Sądu Apelacyjnego). W takiej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 k.p.c. i § 8 pkt 2, 10 ust. 4 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015, poz. 1804). Przedmiotem zaskarżenia w skardze kasacyjnej było rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku Sądu Apelacyjnego, w którym oddalono apelację powodów w zakresie dotyczącym ochrony dóbr osobistych w związku z emisjami w postaci wibracji z sąsiedniej nieruchomości. aj