Postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2018 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona ska rżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na potrzebie wykładni art. 24 § 1 k.c. w odniesieniu do oceny zakresu ingerencji sądu w treść oświadczenia, którego domaga się powód celem naprawienia skutków naruszenia dobra osobistego. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić.

Zakres możliwości ingerencji sądu w treść oświadczenia był już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego, z których wynika, że sąd orzekający nie jest bezwzględnie związany użytymi sformułowaniami i może dokonać niezbędnych korekt. W skardze kasacyjnej powód twierdzi, że Sąd Apelacyjny w […] przekroczył dopuszczalne ramy tej ingerencji, choć sam wskazuje, że dokonane na skutek apelacji powoda zmiany w treści oświadczenia nie były znaczące, a wręcz można uznać, że były redakcyjne. Kwestii nie zmienia tu fakt, że sprawa w drugiej instancji toczyła się jedynie wskutek apelacji powoda, który dążył do zmiany sformułowania treści przeprosin. Sąd Apelacyjny zgodnie z apelacją odpowiedniej zmiany dokonał, choć zaingerował też w redakcję tego oświadczenia.

Nie sposób uznać, że na tle tak określonego stanu faktycznego powstaje możliwość wypowiedzenia się przez Sąd Najwyższy w przedmiocie granic ingerencji w treść sformułowanego żądania przeprosin.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skarg i kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 1 k.p.c. a contrario). aw jw