Postanowienie Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2019 r.

W związku ze skargą kasacyjną powódki Hotel […] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 30 marca 2018 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance uregulowanej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni (por. m. in. postanowienia SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100, z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Skarżąca tę przesłankę odniosła do zarzutów naruszenia norm prawnych uregulowanych w art. 60 k.c., w wyniku uznania, że nie doszło między stronami do dorozumianego zawarcia umowy o dostawę mediów i świadczenie usług, w art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (aktualnie t. j. Dz.

U. z 2018 r., poz. 716 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, że zawarcie umowy o dostawę mediów i świadczenie usług jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, a w konsekwencji pozwana powinna była podjąć uchwałę wyrażającą zgodę na dokonanie tych czynności przez jej zarząd i kolejno zarząd ten nie mógł w sposób dorozumiany zawrzeć umowy z powódką, a także w art. 229 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, mimo że pozwana w sprzeciwie od nakazu przyznała fakt dorozumianego zawarcia umowy o dostawę mediów i świadczenie usług z powódką. Argumentacja przedstawiona przez skarżącą nie przekonuje jednak, że doszło do rażącego naruszenia prawa, które skutkuje oczywistym uzasadnieniem skargi w ustalonym stanie faktycznym. Na uwagę zasługują te ustalenia faktyczne, które wskazują, że powód ka nie wykazała, aby z pozwaną łączył ją stosunek zobowiązaniowy wynikający z ustawy.

Z ustaleń wynika ponadto, że powód ka świadczył a usługi wobec pozwanej bezumownie i na własne ryzyko, a co więcej nie wykazała, że koszty utrzymania nieruchomości związane z doprowadzeniem gazu, prądu, wody, sprzątaniem, zakupem materiałów biurowych i pozostałymi wydatkami dotyczyły wyłącznie nieruchomości wspólnej, a nie poszczególnych wyodrębnionych lokali. Okoliczności te wskazują, że nawet w razie uznania, że wyżej wskazane naruszenia prawa wystąpiły, czego skarżąc a jednak nie wykazał w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, to i tak nie skutkowałyby one odmiennym kierunkiem rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z art. 398 13 § 2 k.p.c., w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 398 3 § 3 k.p.c.).

Wobec powyższego, na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. jw