Postanowienie Sądu Najwyższego z 21 lutego 2018 r.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 k.p.c.). Tak ujęta instytucja tzw. przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi przez Radę Europy zaleceniami dopuszczającymi wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 stycznia 2017 r. naruszenie art. 361 § 2 w związku z art. 417 k.c., naruszenie art. 87 i 379 pkt 4 k.p.c. oraz naruszenie art. 55 § 1 i 2 ustawy o ustroju sądów powszechnych w związku z art. 10, 45 ust. 1, art. 173 i 180 Konstytucji.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej powód uzasadnił nieważnością postępowania, wynikającą z rozpoznania sprawy zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji przez sąd w składzie sprzecznym z przepisami prawa. W składzie orzekający m w Sądzie Apelacyjnym w […] zasiadał sędzia Sądu Okręgowego, którego miejscem służbowym orzekania, zgodnie z aktem powołania Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, był Sąd Okręgowy w K.. Sędzia ten został delegowany do Sądu Apelacyjnego w […] przez Ministra Sprawiedliwości na podstawie art. 77 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Analogiczna sytuacja wystąpiła w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W sprawie w pierwszej instancji orzekał sędzi a Sądu Rejonowego delegowany do Sądu Okręgoweg o.

Skarżący powołał się ponadto na naruszenie prawa przez dopuszczenie do udziału w postępowaniu osoby, która pomimo posiadania tytułu radcy Prokuratorii Generalnej, w rzeczywistości nie spełniała materialnych przesłanek do zajmowania tego stanowiska. Wniosek powoda o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest bezzasadny. Nieważność postępowania w sprawie nie wystąpiła. Ani z powodu zarzucanej wadliwej obsady sądu orzekającego, ani z powodu zarzucanej wadliwej reprezentacji strony pozw anej.

Artykuł 77 ust. 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych dopuszcza w drodze wyjątku delegowanie przez Ministra Sprawiedliwości - tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - sędziego sądu okręgowego do sądu apelacyjnego, a sędziego sądu rejonowego do sądu okręgowego; co do wyjątkowego charakteru tego uregulowania i jego zgodności z normami konstytucji zob. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012 r., III CZP 77/11, i 17 maja 2016 r., III CZP 103/15, oraz - przede wszystkim - wyrok Trybunały Konstytucyjnego z dnia 15 stycznia 2009 r., K 45/07. Artykuł. 77 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, ani żaden inny przepis, dotyczący orzekania przez sędziego delegowanego przez Ministra Sprawiedliwości nie został w sprawie naruszony (zob. w związku z tym także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2015 r., I CSK 171/15).

Gołosłowny jest również podniesiony przez skarżącego zarzut wadliwej reprezentacji strony pozwanej wskutek niespełniania przez działającego w sprawie radcę Prokuratorii Generalnej materialnych przesłanek do zajmowania tego stanowiska.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym stanowił art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz.U.2016.1714) oraz § 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 7 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714). aw jw