Postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lutego 2017 r.

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.).

Przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone w art. 398 9 § 1 k.p.c. mają charakter rozłączny, każda z nich ma charakter samoistny i powinna być wykazana przez skarżącą oddzielnie. Przedstawione zagadnienia nie są zagadnieniami prawnymi w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący w łącznym uzasadnieniu nie wykazał bowiem, że mają one poważny, uniwersalny i istotny charakter, wywołują zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne i nie zostały dotychczas rozstrzygnięte, a jest to konieczne zarówno dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jak i przyczyni się do rozwoju judykatury.

Dominujące stanowisko zarówno doktryny jak i orzecznictwa przyjmuje kwalifikację prawną zarzutu przedawnienia jako zarzutu osobistego współdłużnika solidarnego, a odosobniony pogląd przytoczony we wniosku nie może przesądzać o rozbieżności, która uzasadniałaby istotność wskazanego zagadnienia, zwłaszcza że art. 375 § 2 k.c. posługuje się pojęciem zarzutów wspólnych” a nie pojęciem „zarzutów jednakowych”. Z tej samej przyczyny przymiotu istotności nie ma także zagadnienie dotyczące możliwości podnoszenia zarzutów i twierdzeń wywodzonych z art. 5 k.c. w postępowaniu toczącym się wskutek powództwa przeciwegzekucyjnego, bo już z przytoczonych przez skarżącego judykatów wynika brak rozbieżności poglądów w tym zakresie, w tym co do irrelewantności faktu pogorszenia się sytuacji materialnej dłużnika po powstaniu tytułu egzekucyjnego dla oceny przesłanek z art. 840 k.p.c.

Innych natomiast przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania skarżący nie wskazał.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. jw l.n