Postanowienie Sądu Najwyższego z 28 lutego 2017 r.

W związku ze skargą kasacyjną powoda J. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój j urysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.

Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący oparł na istnieniu potrzeby wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, co wymagało wykazania w drodze należycie uargumentowanego wywodu prawnego, ilustrowanego konkretnymi orzeczeniami sądowymi, że określony przepis prawa jest rozbieżnie interpretowany przez sądy, a jego niejednolita wykładnia prowadzi do wydawania sprzecznych rozstrzygnięć.

Wymogu tego wniosek o przyjęcie skargi d o rozpoznania nie spełnia, albowiem sprowadza się do stwierdzenia, że istnieje rozbieżność między zaskarżonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego, a wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 marca 2013 r. (I C […]), stwierdzającym nieważność uchwały nr (…) Walnego Zgromadzenia pozwanej Spółdzielni, a więc uchwały innej, podjętej w innej dacie przez Walne Zgromadzenie i w innych warunkach, niż uchwała będąca przedmiotem rozpoznawanej sprawy, do której to kwestii odniósł się zresztą Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str.10 - 11). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. aj l.n