Postanowienie Sądu Najwyższego z 27 marca 2018 r.

W związku z wniesieniem przez uczestników B.S. i M.S. skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa poz ytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, uczestnicy powołali się na przyczyny kasacyjne z art. 398 9 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Zgodnie z tym pierwszym przepisem przyczyną uzasadniającą wniosek jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Przez tę rozbieżność należy rozumieć brak zgodności rozstrzygnięć w sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w których mają zastosowanie te same przepisy, wykładane lub stosowane w sposób prowadzący do odmiennych – zróżnicowanych albo sprzecznych – orzeczeń albo decyzji procesowych. Skarżący powinien podać przykłady takich sprzecznych rozstrzygnięć, jednoznacznie wyłuszczyć nasuwające mu się wątpliwości związane z przepisami prawa znajdującymi zastosowanie w sprawie oraz uzasadnić te wahania. Powołanie się na oczywistą zasadność skargi obligowało natomiast skarżących do wykazania kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widocznego przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i bez wnikania w szczegóły sprawy.

Oczywista zasadność skargi występuje bowiem w sytuacji ewidentnego naruszenia prawa, którego stwierdzenie nie wymaga dokonywania pogłębionej analizy i studiowania akt sprawy (por. postanowieni a Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, nie publ., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ., z dnia 21 maja 2008 r., nie publ., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.). Skarga kasacyjna, mimo że zawiera wyodrębnioną część zawierającą wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. z uzasadnieniem, nie spełnia przytoczonych wymagań w sposób wyżej opisany. Nie formułuje wątpliwości związanych z określonym przepisem prawa (żadnych w tym miejscu skargi skarżący nie wskazują), ani zauważonych rozbieżności w orzecznictwie.

Nie podnosi także żadnych argumentów potwierdzających pogląd skarżących o istnienie widocznych prima vista wadliwości zaskarżonego postanowienia. Należy przy tym przypomnieć, że czym innym jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, a czym innym wykazanie za pomocą wywodu prawnego, że zachodzi przyczyna kasacyjna opisana we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. Sąd Najwyższy obciążył skarżących kosztami poniesionymi przez wnioskodawczynię A.K. i uczestniczkę W .W. w związku z wniesieniem przez nie odpowiedzi na skargę kasacyjną (art. 520 § 3 w zw. z art. 108 w zw. z art. 398 21 k.p.c.). aj a.ł 4