Postanowienie Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2018 r.

J. R. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 18 stycznia 2017 r. oddalającego apelację wnioskodawców - skarżącej oraz P. K., M. P., D. S. i I. K. od postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 26 września 2014 r. oddalającego wnioski o zasiedzenie w sprawie z udziałem Gminy S. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 398 9 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył: Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jest oddzielną jednostką redakcyjną skargi kasacyjnej, uregulowaną w art. 398 4 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. By spełnić to wymaganie konieczne jest pełne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z perspektywy powołanych w nim przesłanek z art. 398 9 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Nie wystarcza odwołanie się do uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej, nawet jeżeli wskazano w nim tożsame argumenty (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 10/16 - nie publ.). Wymaganie to uzasadnione jest okolicznością, że postanowienie w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania zapada podczas innego posiedzenia i w innym składzie niż rozpoznanie skargi kasacyjnej (art. 398 10 zd. 2 k.p.c.).

W niniejszej skardze oparto się na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., podnosząc, że w sprawie doszło do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. polegającego na jaskrawej sprzeczności wnioskowania Sądu z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a stopień naruszenia tego przepisu ma charakter na tyle rażący, że bez potrzeby głębszej analizy dowodów jest pewne, że naruszenie to miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.).

Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.). Przedstawienie tej przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie odpowiada powyższym wymaganiom.

Skarżąca zasygnalizowała jedynie, że d oszło do rażącego uchybienia przez Sąd zasadom logiki i doświadczenia życiowego, stanowiącym granice swobodnej oceny dowodów należącej do sądu rozpoznającego sprawę. Jednakże brak wskazania, które środki dowodowe zgromadzone w sprawie zostały ocenione z naruszeniem tych zasad, a także w czym przejawiała się sprzeczność logiczna lub wyraz oderwania od powszechnie znanych realiów życiowych uniemożliwia Sądowi Najwyższemu odniesienie się do tak ogólnikowo sformułowanej argumentacji. Zgodnie zaś z wyżej przed stawioną charakterystyką postępowania kasacyjnego, uwzględniającego element dwuetapowości, Sąd Najwyższy nie był władny sięgnąć po argumenty umieszczone w innej jednostce redakcyjnej skargi, przeznaczonej dla składu rozpoznającego skargę już przyjętą do ro zpoznania.

Na marginesie należy zaznaczyć, że co do zasady zarzuty dotyczące oceny dowodów przez sądy meriti nie powinny stanowić zarzutu skargi kasacyjnej na mocy art. 398 3 § 3 k.p.c. jw