Postanowienie Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2018 r.

J. G. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 27 lipca 2017 r., którym zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego w C. z dnia 28 listopada 2016 r. wydane w sprawie, z wniosku J. K. z udziałem skarżącej, T. G., W. G. i A. H. o zniesienie współwłasności pop rzez: - pozostawienie we współwłasności W. G. w 24/72 częściach, J. G. 24/72 częściach, J. K. w 14/72 częściach, A. H. w 10/72 częściach lokalu użytkowego nr […] , lokalu mieszkalnego nr […] oraz lokalu mieszkalnego nr […] - opisanych w odpowiednich punktach postanowienia Sądu pierwszej instancji. - zasądzenie od J. G. na rzecz A. H. kwoty 109 194 zł w ratalnym systemie spłaty opisanym szczegółowo w sentencji postanowienia; - zasądzenie od W. G. na rzecz J. K. kwoty 14 333 zł; - obniżenie kwoty zasądzonej w pkt XIII postanowienia Sądu pierwszej instancji do wysokości 43 139 zł; - zmianę wysokości zaliczki pobranej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w C. od J. G. i W. G. tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa; - oddalenie apelacji J. G. oraz apelacji W.G. w pozostałym zakresie.

Sąd Najwyższy zważył: Uczestniczka postępowania zaskarżyła postanowienie Sądu Okręgowego w C. w części, tj. w pkt. I 2,3,4,5, II i IV. W zakresie zaskarżającym rozstrzygnięcia nie dotyczące skarżącej, skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu ze względu na nieistnienie po stronie skarżącej interesu w zaskarżeniu ( gravaminis). Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego jeżeli kwestionowane przez skarżącego orzeczenie nie rozstrzyga niekorzystnie o żądaniu strony, skarga kasacyjna przeciwko takiemu rozstrzygnięciu jest niedopuszczalna (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2016 r., I V CSK 220/16; z dnia 25 lutego 2015 r., V CSK 450/14 oraz z dnia 2 lipca 2009 r., III PZ 4/09 - nie publ.).

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłance określonej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazując, że o oczywistej zasadności skargi świadczą liczne uchybienia procesowe Sądu drugiej instancji polegające na nieuwzględnieniu wniosków dowodowych uczestniczki, które doprowadziło do jej rażącego pokrzywdzenia. W szczególności skarżąca wskazała na przyjęcie odmiennych wartości metra kwadratowego lokali położonych od siebie w niedalekiej odległości.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 4 konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mając ej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.).

Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.). Skarżąca nie uczyniła zadość tym wymaganiom uzasadniając wniosek za pomocą polemiki z ustaleniami faktycznymi sądów orzekających w sprawie. Taki sposób kwestionowania orzeczeń sądów powszechnych za pomocą skargi kasacyjnej jest wyłączony na mocy art. 398 3 § 3 k.p.c.

W pozostałym zakresie uzasadnienia tej przyczyny kasacyjnej Sąd Najwyższy nie dopatrzył się naruszeń prawa o kwalifikowanym charakterze, w szczególności zważywszy na to, że wywodowi nie towarzyszyło wskazanie przepisów prawa, które - w ocenie skarżącej - zostały naruszone w sposób skutkujący oczywistą zasadnością skargi ani wyjaśnienie, w jaki sposób ich naruszenie spowodowało oczywistą zasadność skargi.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną w części obejmującej zaskarżeniem rozstrzygnięcie dotyczące W. G. zawarte w punktach I.3, I.5, II i IV zaskarżonego postanowienia oraz odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania w pozostałym zakresie (art. 398 9 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). jw